Story

Leon wist zich die dag nog goed te herinneren. Het was een zonnige zaterdagmiddag in juli.
Zijn dochter Noor, toen vier jaar oud, was aan het spelen, terwijl Leon bezig was om de afstandsbediening te repareren. Op tafel lag, zonder dat iemand het doorhad, een kleine glanzende knoopcelbatterij.

Nieuwsgierig pakte Noor het batterijtje op. En toen gebeurde het……snel….. Leon zag het gebeuren, maar voordat hij kon reageren, stopte Noor het batterijtje in haar mond en slikte het door. Ze begon te hoesten en schrok zichtbaar. NÉÉÉÉÉ………..

Direct riep Leon zijn vrouw Ilona, die boven op zolder aan het werk was. Ilona kwam naar beneden gesneld en Leon vertelde haar wat er gebeurd was.
Ilona zag direct de ernst van de situatie in en wist dat een ingeslikte knoopcelbatterij een medisch noodgeval is.
Terwijl Ilona aan Noor vroeg of ze nog kon praten en ademhalen, wat gelukkig het geval was, belde ze het alarmnummer 1-1-2 en vertelde duidelijk dat een kind een knoopcelbatterij had ingeslikt. De centralist gaf verdere instructies en stuurde een ambulance.

In de tijd dat ze op de ambulance wachtten, hield Ilona Noor rustig, liet haar rechtop zitten, gaf haar niets te eten of te drinken en probeerde haar niet te laten braken. Intussen bleef Ilona continu controleren of de ademhaling normaal bleef.

De ambulance arriveerde snel. In het ziekenhuis maakten de artsen een röntgenfoto en verwijderden ze de batterij zo snel mogelijk. Omdat er snel operatief werd ingegrepen, kon ernstige schade worden beperkt. Na een periode van observatie mocht Noor weer naar huis om te herstellen.

Jaarlijks belanden bijna veertig kinderen op de spoedeisende hulp (SEH) vanwege een ingeslikte batterij. Het inslikken van een batterij is potentieel levensbedreigend. Als een batterij het spijsverteringskanaal passeert, loopt het vaak goed af. Maar als de batterij in de slokdarm blijft hangen, kan er al binnen een tot twee uur aanzienlijke weefselschade ontstaan. Extra gevaarlijk is wanneer de batterij blijft steken ter hoogte van de grote lichaamsslagader – de aorta. Als de batterij doorlekt naar de aorta, kun je een levensbedreigende bloeding krijgen. Dit verklaart waarom er wereldwijd – ook in Nederland – soms kinderen overlijden aan een ingeslikte batterij.
Zelfs nadat een batterij is verwijderd kan er nog letsel ontstaan. De chemische verbranding stopt namelijk niet meteen, maar kan nog uren doorgaan.
Uit een in april 2026 gepubliceerd onderzoek door onderzoekers van het Kinderbuikcentrum van het Emma Ziekenhuis UMC Amsterdam over ingeslikte batterijen, blijkt dat in bijna 90 % van de gevallen het over knoopcelbatterijen gaat. Waarom zijn juist die in trek bij kleine kinderen? Knoopcelbatterijen zien er aantrekkelijk uit: ze glimmen enorm en zien eruit als een snoepje. Als kinderen een batterij in hun mond stoppen, begint die snel te prikkelen, net als bij een bruissnoepje. Mogelijk verklaart dat ook waarom kinderen ze aantrekkelijk vinden. Het kan ook zijn dat ze vanwege het stroompje van schrik de batterij doorslikken.
Wat kunnen ouders doen om inslikken te voorkomen? Laat batterijen niet rondslingeren in huis – dat is het belangrijkst. En als een kind dan toch een batterij heeft ingeslikt, bel dan meteen 1-1-2.
Batterijfabrikanten zetten inmiddels flinke stappen om het risico op ongelukken met kleine kinderen te voorkomen. Zo voorziet fabrikant Duracell lithiumknoopcelbatterijen van een laagje denatoniumbenzoaat (Bitrex). Dit is een uiterst bittere, maar veilige stof, dat aan beide kanten van de batterij wordt aangebracht. Duracell rust alleen knoopcelbatterijen met een diameter van 20 millimeter uit met Bitrex. Als reden hiervoor wordt aangegeven dat deze batterijen het gemakkelijkst blijven steken in de slokdarm. Er is (nog) geen onderzoek gedaan naar het preventieve effect van Bitrex. Het valt daarom niet uit te sluiten dat het ook met Bitrex-gecoate batterijen weleens mis kan gaan. Voorzichtigheid blijft dus geboden.